Korku Üzerine

İnsan neden korkar? İnsan neden yaşamını sürekli bitmek bilmeyen bir korku hapishanesinde geçirir? İnsan neden oradan nasıl çıkacağından bile korkacak kadar korkuya teslim olur?

Yaşamın ona sunduğu tüm yenilik ve güzellikleri neden bir münzevi gibi terk eder? Ta en başından? Neden bu kadar korkuya teslim olmuş ve yaşamdan vazgeçmiştir insan?

Zor sorular.. Cevapları sorulardan da zor..

Bazen bir ömrü harcasanız yine de cevapları zor bulunur.

Bazen de

Tek bir an

Tek bir an'ın farkındalığı

İnsan o tek bir an'da, o korku hapishanesinden çıkıp gidebilir mi tüm cevapların anahtarları ile kalbinde?

İnsan özgürlüğüne kavuşabilir mi o ilk dünyaya geldiği an'dakine benzer şekilde?

İnsan bazen alır eline kalemi ve yazmaya başlar, yeniden. Tüm korkularının içinden sıyrılır ve elindeki kalemle kendini anlatmaya başlar. Buradayım der evrene. Ben de buradayım. Korksam da buradayım. Endişe etsem de, ben de varım. Ben de yaşamak istiyorum. Ben de duyulmak, anlaşılmak istiyorum. Ben de var olmak istiyorum. Ve varlığımın duyulur, bilinir, görünür olmasını istiyorum. Tüm korkumla birlikte, ne eksik ne fazla.

Ben de buradayım dediği o an, işte o korku hapishanesinden çıktığı an'dır.

Çünkü korku hiç bitmez. İnsan olmak aynı zamanda biraz da korkuyor olmak demektir. İnsan olmak kaygı hissediyor olmaktır. İnsan olmak bu duygulara rağmen yaşamayı seçmek ve ben buradayım demektir. Bu duyguların onu kapalı kapılar ardına hapsetmesine izin vermemektir yaşamak. Korkulara rağmen varlığına sahip çıkabilmektir. Şimdi, tam da bu an, bu bir an, sor kendine..

Senin neye ihtiyacın var?

Yaşamak için

Nefes almak için

Sevmek için

Sevilmek ve bağ kurmak için

Var olmak için

Sen olmak için

Korkuyor olsan da

Endişeli olsan da

Kaygı duyuyor olsan da

Senin tam şu an'da neye ihtiyacın var?